Storythai

ยังอยู่กับอารมณ์เเบบนี้อยู่ ...
คงเป็นอย่างนี้อีกนานจนกว่าจะผ่านพ้นช่วงนี้ไป
นู่นเเหละ ธันวาเลย กว่าจะประกาศผลสอบ
จริงๆตอนนี้เราควรจะนั่งใช้สมองอันน้อยนิด
กลั่นกรองเขียนเอสเสออกมาให้ดี
เเต่มันไม่สามารถจริงๆว่ะ คือความเครียดมันสะสม
ก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ จนอยากหาที่ระบาย

เมื่อวานนี้ได้ผลสอบโทอิคมาเเล้ว
ไม่ได้เลวร้ายเเบบที่กลัวตอนเเรก
เเต่ก็ไม่ได้ดีถึงขนาดที่จะสบายใจได้
เลยยังต้องอยู่ในสภาวะที่ลุ้นกันต่อไป
เอสเสที่มันยังคาราคาซังอยู่ก็ต้องเขนต่อไปให้เสร็จ
เเล้วก็รายละเอียดในใบสมัครอีกมากมาย
เวลาก็กระชั้นชิดเข้ามาเรื่อยๆ มันก็เลยยิ่งเครียดๆ

นั่งถามกับตัวเองว่า ถ้าต้องเครียดขนาดนี้
เลิกดีมั๊ย ... มันเหนื่อยเกินไปรึป่าว
เเต่ถ้าเลิก ชีวิตเรามันก็เเค่นี้ ถ้าพยายามจนถึงที่สุดเเล้ว
มันยังไม่ได้ มันก็ได้พยายามทำเเล้ว
ถ้าเลิกไปกลางทาง วันหลังคงต้องมานั่งเสียใจ
ที่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไป

เเต่ก็เหนื่อยจริงๆนะ
ก้เรามันก็คิดมากไม่เหมือนคนอื่นเค้า
คือ ก้มันอยากจะทำให้ได้ ต้องทำให้ได้
ถึงพยายามที่จะไม่กดดันตัวเองมันก็อดไม่ได้
เเล้วที่สำคัญ ... กลัว ว่าจะไม่ได้
เพราะรู้ตัวเองดีว่าไม่ใช่คนเก่ง เเต่สอบลองของ
ความรู้สึกตอนนี้ จะให้มั่นใจว่า น่าจะได้มันก้ได้
หรือจะให้คิดว่า คงไม่ได้ มันก้ได้อีกเเหละ

ตอนนี้ก้เลยกลายเป็นคนฟุ้งซ่านเต็มพิกัด
จนลืมไปแล้วว่า คำว่า ชีวิตที่"สนุก" มันสะกดยังไง
เเล้วก้คงจะเป็นเเบบนี้ไปอีกพักใหญ่ๆ

ช่วงนี้ก็เลยหาความสุขด้วยการ
จองตั๋วเครื่องบิน เเละที่พักที่ญี่ปุ่น...
ให้เพื่อน ฮ่าๆๆ อยากไปเองอยู่หรอกเเต่มะมีปัญญาเเล้ว

เพื่อนเป๊าที่ไม่ได้เจอกันถึง 5 ปี
กลับมาเจอกันวันที่ไปส่งนิมมี่ไปญี่ปุ่น
นิมมี่ได้ทุนไปญี่ปุ่น
เเฟนเป๊าก็ได้ทุนไปญี่ปุ่น
เเล้ววันที่นิมมี่หายตัวไป เค้าก็เลยได้คุยกะเป๊าอีกรอบ
กลายเป็นว่าตอนนี้เรากลายเป็นผู้ยุยงอย่างเป็นทางการ
ให้มันบินไปหาน้องเค้าที่ญี่ปุ่นปลายปีนี้
คริสมาสต์เลยอ่าๆๆๆ

แอบบอกกับตัวเองไว้เหมือนกันว่า
ถ้าอกหัก พลาดทุนนี้ เค้าจะไปดาร์มอกที่ญี่ปุ่นตอนคริสมาสต์
ดูเเล้ว เหมือนจะน่าไปเลยนะ ญี่ปุ่นตอนคริสมาสต์อ่ะ ...
เเต่ถ้าเดิมพันกันเเบบนี้ เค้ารออีกสองปีค่อยไป ก็ยังไม่สายน่อ...


힘 들 지 만 ....화 이 팅 !

ยังอยู่กับอารมณ์เเบบนี้อยู่ ...
คงเป็นอย่างนี้อีกนานจนกว่าจะผ่านพ้นช่วงนี้ไป
นู่นเเหละ ธันวาเลย กว่าจะประกาศผลสอบ
จริงๆตอนนี้เราควรจะนั่งใช้สมองอันน้อยนิด
กลั่นกรองเขียนเอสเสออกมาให้ดี
เเต่มันไม่สามารถจริงๆว่ะ คือความเครียดมันสะสม
ก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ จนอยากหาที่ระบาย

เมื่อวานนี้ได้ผลสอบโทอิคมาเเล้ว
ไม่ได้เลวร้ายเเบบที่กลัวตอนเเรก
เเต่ก็ไม่ได้ดีถึงขนาดที่จะสบายใจได้
เลยยังต้องอยู่ในสภาวะที่ลุ้นกันต่อไป
เอสเสที่มันยังคาราคาซังอยู่ก็ต้องเขนต่อไปให้เสร็จ
เเล้วก็รายละเอียดในใบสมัครอีกมากมาย
เวลาก็กระชั้นชิดเข้ามาเรื่อยๆ มันก็เลยยิ่งเครียดๆ

นั่งถามกับตัวเองว่า ถ้าต้องเครียดขนาดนี้
เลิกดีมั๊ย ... มันเหนื่อยเกินไปรึป่าว
เเต่ถ้าเลิก ชีวิตเรามันก็เเค่นี้ ถ้าพยายามจนถึงที่สุดเเล้ว
มันยังไม่ได้ มันก็ได้พยายามทำเเล้ว
ถ้าเลิกไปกลางทาง วันหลังคงต้องมานั่งเสียใจ
ที่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไป

เเต่ก็เหนื่อยจริงๆนะ
ก้เรามันก็คิดมากไม่เหมือนคนอื่นเค้า
คือ ก้มันอยากจะทำให้ได้ ต้องทำให้ได้
ถึงพยายามที่จะไม่กดดันตัวเองมันก็อดไม่ได้
เเล้วที่สำคัญ ... กลัว ว่าจะไม่ได้
เพราะรู้ตัวเองดีว่าไม่ใช่คนเก่ง เเต่สอบลองของ
ความรู้สึกตอนนี้ จะให้มั่นใจว่า น่าจะได้มันก้ได้
หรือจะให้คิดว่า คงไม่ได้ มันก้ได้อีกเเหละ

ตอนนี้ก้เลยกลายเป็นคนฟุ้งซ่านเต็มพิกัด
จนลืมไปแล้วว่า คำว่า ชีวิตที่"สนุก" มันสะกดยังไง
เเล้วก้คงจะเป็นเเบบนี้ไปอีกพักใหญ่ๆ

ช่วงนี้ก็เลยหาความสุขด้วยการ
จองตั๋วเครื่องบิน เเละที่พักที่ญี่ปุ่น...
ให้เพื่อน ฮ่าๆๆ อยากไปเองอยู่หรอกเเต่มะมีปัญญาเเล้ว

เพื่อนเป๊าที่ไม่ได้เจอกันถึง 5 ปี
กลับมาเจอกันวันที่ไปส่งนิมมี่ไปญี่ปุ่น
นิมมี่ได้ทุนไปญี่ปุ่น
เเฟนเป๊าก็ได้ทุนไปญี่ปุ่น
เเล้ววันที่นิมมี่หายตัวไป เค้าก็เลยได้คุยกะเป๊าอีกรอบ
กลายเป็นว่าตอนนี้เรากลายเป็นผู้ยุยงอย่างเป็นทางการ
ให้มันบินไปหาน้องเค้าที่ญี่ปุ่นปลายปีนี้
คริสมาสต์เลยอ่าๆๆๆ

แอบบอกกับตัวเองไว้เหมือนกันว่า
ถ้าอกหัก พลาดทุนนี้ เค้าจะไปดาร์มอกที่ญี่ปุ่นตอนคริสมาสต์
ดูเเล้ว เหมือนจะน่าไปเลยนะ ญี่ปุ่นตอนคริสมาสต์อ่ะ ...
เเต่ถ้าเดิมพันกันเเบบนี้ เค้ารออีกสองปีค่อยไป ก็ยังไม่สายน่อ...


힘 들 지 만 ....화 이 팅 !

ก่อนอื่น ... ตอรี่ไทยเปนไรง่า เจ๊งไปตั้งหลายวัน
เเค่ชั้นบ่นเบื่อๆจะหายตัวไปเเค่นี้ เซิฟเว่อพังเลยเรอะ
เว่อเเระกรู...

เห้อออออ อยู่ในช่วงเครียดเเระสับสนกะตัวเองมากมาย
มีช่วงดีอยู่วันสองวัน เเล้วก็เครียด เเล้ว
มะวานนี้ไปสอบโทอิค ก้รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย
พอวันนี้กรูเครียดอีกเเล้วอ่ะ -*-

ทำการบ้านตั้งเเต่เที่ยงถึงบ่ายสี่
นับวันไมยิ่งเรียนยิ่งโง่ฟระ ใกล้จะสอบอยู่เเล้ว
รู้สึกว่าตั้งเเต่ขึ้นบีสองมา ยังไม่มีอะไรเข้าหัวเลย
ได้นี่ลืมนั่น เเล้วตอนนี้ในห้องทุกคนพูดเกาเปนไฟเลย
กรูก้ยังฟังได้ เเต่วันไหนทำงานเยอะๆนี่หูหนวก
ฟังอะไรมะรู้เรื่องเลยเหอะ

วันนี้ตั้งใจจะอ่านทบทวน ก็ทำการบ้านล่อไป4ชั่วโมง
มะได้ทำไรกันพอดี เอาใบสมัครเรียนเกามาเปิดดู
ยิ่งเครียดหนักมัน งงๆ สับสนไปหมดเลยว่ะ
ตอนนี้เลยรู้สึกเหนื่อยมาก
ทั้งที่เหมือนจะยังไม่ได้เริ่มทำอะไรเลย เเต่เหนื่อยชิปเลยว่ะ
นี่ถ้าไปเรียนจิงๆ คงหนักกว่านี้อีกหลายเท่า

อาจจะเปนเพราะตอนนี้
อะไรๆมันก้วิ่งเข้ามาพร้อมๆกันหมดมั๊ง
ทั้งเรื่องเรียนตอนนี้ เรียนต่อ คอนน้อง งานอีก
เรื่องตั๋วก้เหมือนจะเรียบร้อย
เเต่ก้ยังต้องลุ้นที่อีกว่าจะได้ตรงไหน
อุส่าได้จองก่อนคนอื่น ถ้าได้ที่มะดี
จะจองก่อนเพื่อ....
เเล้วก้เสียดายที่ตรงนั้นอ่ะ มันมะมีจิงๆเหรอ

ยังไงกรูก้ว่ามันต้องเปิดว่ะ
เพียงเเต่มันมะขายเเค่นั้นเอง...ห่อย
เห้อออออออออกรู
มะไหร่จะหมดช่วงเวลานี้ซะที
------------------------
เปลี่ยนโหมด ... อัพเดทเรื่องนิมมี่ดีก่า
หลังจากที่ชีบินลัดฟ้าล่วงหน้าทุกคนไปเเดนปลาดิบ
สองวันเเรกก้ยังติดต่อกันได้อยู่ดีๆแล้สชีก้หายตัวไป
ทำเอาเพื่อนฝูงอยู่กันไม่สุข เพราะติดต่อชีไม่ได้
ที่อยู่ไม่มีเบอร์คนดูเเลก้ไม่รู้ ตายล่ะวา
ถ้าโดนจับไปขายจะตามไปช่วยกันได้มั๊ยวะ
คิดกันไปต่างๆนานาจนสุดท้ายชีก็ติดต่อกลับมา
บอกว่าคอมเสีย เเล้วที่สำคัญชีส่งรูปกลับมาให้ดู
น่าอิดเป็นที่สุดใช้ชีวิตเปน nihon jinได้เนียนมั่ก
เเถมได้เพื่อนใหม่เป็นเอฟทั้งสี่เเล้วชีก็กลายไป...
ซันไช่ไปในบัดดล....
จะบอกว่าเปน ซึคุชิ ก้จะดูน่ารักเกิน
เอายัยป้ายรถเมล์ไปจะกันนะเจ้ ฮ่าๆๆ
เเต่ถึงอย่างนั้นก้เหอะ เรื่องของเดสตินี่มันมะเข้าออกใครจิงๆ
มีเรื่องน่าเซอไพร้ส์ก่านั้นอีก 1 ในเพื่อนเจ้นั่นเเหละ
โอ้วมายก้อด เจ้เนี่ยเกิดมะกะดวงสุดๆเลยน๊า
ยังไงเค้าก้กะว่าปลายปีนี้อยากจะไปหาเจ้เหมือนกัน
ยังไงก้จะรอให้คอมเจ้ใช้ได้ซะที
เเล้วรีบๆเข้ามาอัพสเปซล่ะ

ยังอยู่กับอารมณ์เเบบนี้อยู่ ...
คงเป็นอย่างนี้อีกนานจนกว่าจะผ่านพ้นช่วงนี้ไป
นู่นเเหละ ธันวาเลย กว่าจะประกาศผลสอบ
จริงๆตอนนี้เราควรจะนั่งใช้สมองอันน้อยนิด
กลั่นกรองเขียนเอสเสออกมาให้ดี
เเต่มันไม่สามารถจริงๆว่ะ คือความเครียดมันสะสม
ก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ จนอยากหาที่ระบาย

เมื่อวานนี้ได้ผลสอบโทอิคมาเเล้ว
ไม่ได้เลวร้ายเเบบที่กลัวตอนเเรก
เเต่ก็ไม่ได้ดีถึงขนาดที่จะสบายใจได้
เลยยังต้องอยู่ในสภาวะที่ลุ้นกันต่อไป
เอสเสที่มันยังคาราคาซังอยู่ก็ต้องเขนต่อไปให้เสร็จ
เเล้วก็รายละเอียดในใบสมัครอีกมากมาย
เวลาก็กระชั้นชิดเข้ามาเรื่อยๆ มันก็เลยยิ่งเครียดๆ

นั่งถามกับตัวเองว่า ถ้าต้องเครียดขนาดนี้
เลิกดีมั๊ย ... มันเหนื่อยเกินไปรึป่าว
เเต่ถ้าเลิก ชีวิตเรามันก็เเค่นี้ ถ้าพยายามจนถึงที่สุดเเล้ว
มันยังไม่ได้ มันก็ได้พยายามทำเเล้ว
ถ้าเลิกไปกลางทาง วันหลังคงต้องมานั่งเสียใจ
ที่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไป

เเต่ก็เหนื่อยจริงๆนะ
ก้เรามันก็คิดมากไม่เหมือนคนอื่นเค้า
คือ ก้มันอยากจะทำให้ได้ ต้องทำให้ได้
ถึงพยายามที่จะไม่กดดันตัวเองมันก็อดไม่ได้
เเล้วที่สำคัญ ... กลัว ว่าจะไม่ได้
เพราะรู้ตัวเองดีว่าไม่ใช่คนเก่ง เเต่สอบลองของ
ความรู้สึกตอนนี้ จะให้มั่นใจว่า น่าจะได้มันก้ได้
หรือจะให้คิดว่า คงไม่ได้ มันก้ได้อีกเเหละ

ตอนนี้ก้เลยกลายเป็นคนฟุ้งซ่านเต็มพิกัด
จนลืมไปแล้วว่า คำว่า ชีวิตที่"สนุก" มันสะกดยังไง
เเล้วก้คงจะเป็นเเบบนี้ไปอีกพักใหญ่ๆ

ช่วงนี้ก็เลยหาความสุขด้วยการ
จองตั๋วเครื่องบิน เเละที่พักที่ญี่ปุ่น...
ให้เพื่อน ฮ่าๆๆ อยากไปเองอยู่หรอกเเต่มะมีปัญญาเเล้ว

เพื่อนเป๊าที่ไม่ได้เจอกันถึง 5 ปี
กลับมาเจอกันวันที่ไปส่งนิมมี่ไปญี่ปุ่น
นิมมี่ได้ทุนไปญี่ปุ่น
เเฟนเป๊าก็ได้ทุนไปญี่ปุ่น
เเล้ววันที่นิมมี่หายตัวไป เค้าก็เลยได้คุยกะเป๊าอีกรอบ
กลายเป็นว่าตอนนี้เรากลายเป็นผู้ยุยงอย่างเป็นทางการ
ให้มันบินไปหาน้องเค้าที่ญี่ปุ่นปลายปีนี้
คริสมาสต์เลยอ่าๆๆๆ

แอบบอกกับตัวเองไว้เหมือนกันว่า
ถ้าอกหัก พลาดทุนนี้ เค้าจะไปดาร์มอกที่ญี่ปุ่นตอนคริสมาสต์
ดูเเล้ว เหมือนจะน่าไปเลยนะ ญี่ปุ่นตอนคริสมาสต์อ่ะ ...
เเต่ถ้าเดิมพันกันเเบบนี้ เค้ารออีกสองปีค่อยไป ก็ยังไม่สายน่อ...


힘 들 지 만 ....화 이 팅 !

ก่อนอื่น ... ตอรี่ไทยเปนไรง่า เจ๊งไปตั้งหลายวัน
เเค่ชั้นบ่นเบื่อๆจะหายตัวไปเเค่นี้ เซิฟเว่อพังเลยเรอะ
เว่อเเระกรู...

เห้อออออ อยู่ในช่วงเครียดเเระสับสนกะตัวเองมากมาย
มีช่วงดีอยู่วันสองวัน เเล้วก็เครียด เเล้ว
มะวานนี้ไปสอบโทอิค ก้รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย
พอวันนี้กรูเครียดอีกเเล้วอ่ะ -*-

ทำการบ้านตั้งเเต่เที่ยงถึงบ่ายสี่
นับวันไมยิ่งเรียนยิ่งโง่ฟระ ใกล้จะสอบอยู่เเล้ว
รู้สึกว่าตั้งเเต่ขึ้นบีสองมา ยังไม่มีอะไรเข้าหัวเลย
ได้นี่ลืมนั่น เเล้วตอนนี้ในห้องทุกคนพูดเกาเปนไฟเลย
กรูก้ยังฟังได้ เเต่วันไหนทำงานเยอะๆนี่หูหนวก
ฟังอะไรมะรู้เรื่องเลยเหอะ

วันนี้ตั้งใจจะอ่านทบทวน ก็ทำการบ้านล่อไป4ชั่วโมง
มะได้ทำไรกันพอดี เอาใบสมัครเรียนเกามาเปิดดู
ยิ่งเครียดหนักมัน งงๆ สับสนไปหมดเลยว่ะ
ตอนนี้เลยรู้สึกเหนื่อยมาก
ทั้งที่เหมือนจะยังไม่ได้เริ่มทำอะไรเลย เเต่เหนื่อยชิปเลยว่ะ
นี่ถ้าไปเรียนจิงๆ คงหนักกว่านี้อีกหลายเท่า

อาจจะเปนเพราะตอนนี้
อะไรๆมันก้วิ่งเข้ามาพร้อมๆกันหมดมั๊ง
ทั้งเรื่องเรียนตอนนี้ เรียนต่อ คอนน้อง งานอีก
เรื่องตั๋วก้เหมือนจะเรียบร้อย
เเต่ก้ยังต้องลุ้นที่อีกว่าจะได้ตรงไหน
อุส่าได้จองก่อนคนอื่น ถ้าได้ที่มะดี
จะจองก่อนเพื่อ....
เเล้วก้เสียดายที่ตรงนั้นอ่ะ มันมะมีจิงๆเหรอ

ยังไงกรูก้ว่ามันต้องเปิดว่ะ
เพียงเเต่มันมะขายเเค่นั้นเอง...ห่อย
เห้อออออออออกรู
มะไหร่จะหมดช่วงเวลานี้ซะที
------------------------
เปลี่ยนโหมด ... อัพเดทเรื่องนิมมี่ดีก่า
หลังจากที่ชีบินลัดฟ้าล่วงหน้าทุกคนไปเเดนปลาดิบ
สองวันเเรกก้ยังติดต่อกันได้อยู่ดีๆแล้สชีก้หายตัวไป
ทำเอาเพื่อนฝูงอยู่กันไม่สุข เพราะติดต่อชีไม่ได้
ที่อยู่ไม่มีเบอร์คนดูเเลก้ไม่รู้ ตายล่ะวา
ถ้าโดนจับไปขายจะตามไปช่วยกันได้มั๊ยวะ
คิดกันไปต่างๆนานาจนสุดท้ายชีก็ติดต่อกลับมา
บอกว่าคอมเสีย เเล้วที่สำคัญชีส่งรูปกลับมาให้ดู
น่าอิดเป็นที่สุดใช้ชีวิตเปน nihon jinได้เนียนมั่ก
เเถมได้เพื่อนใหม่เป็นเอฟทั้งสี่เเล้วชีก็กลายไป...
ซันไช่ไปในบัดดล....
จะบอกว่าเปน ซึคุชิ ก้จะดูน่ารักเกิน
เอายัยป้ายรถเมล์ไปจะกันนะเจ้ ฮ่าๆๆ
เเต่ถึงอย่างนั้นก้เหอะ เรื่องของเดสตินี่มันมะเข้าออกใครจิงๆ
มีเรื่องน่าเซอไพร้ส์ก่านั้นอีก 1 ในเพื่อนเจ้นั่นเเหละ
โอ้วมายก้อด เจ้เนี่ยเกิดมะกะดวงสุดๆเลยน๊า
ยังไงเค้าก้กะว่าปลายปีนี้อยากจะไปหาเจ้เหมือนกัน
ยังไงก้จะรอให้คอมเจ้ใช้ได้ซะที
เเล้วรีบๆเข้ามาอัพสเปซล่ะ

อยู่ในสภาวะเบื่อหน่าย ขอจรลีชั่วคราว


...


ไม่มีกำหนด

ยังอยู่กับอารมณ์เเบบนี้อยู่ ...
คงเป็นอย่างนี้อีกนานจนกว่าจะผ่านพ้นช่วงนี้ไป
นู่นเเหละ ธันวาเลย กว่าจะประกาศผลสอบ
จริงๆตอนนี้เราควรจะนั่งใช้สมองอันน้อยนิด
กลั่นกรองเขียนเอสเสออกมาให้ดี
เเต่มันไม่สามารถจริงๆว่ะ คือความเครียดมันสะสม
ก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ จนอยากหาที่ระบาย

เมื่อวานนี้ได้ผลสอบโทอิคมาเเล้ว
ไม่ได้เลวร้ายเเบบที่กลัวตอนเเรก
เเต่ก็ไม่ได้ดีถึงขนาดที่จะสบายใจได้
เลยยังต้องอยู่ในสภาวะที่ลุ้นกันต่อไป
เอสเสที่มันยังคาราคาซังอยู่ก็ต้องเขนต่อไปให้เสร็จ
เเล้วก็รายละเอียดในใบสมัครอีกมากมาย
เวลาก็กระชั้นชิดเข้ามาเรื่อยๆ มันก็เลยยิ่งเครียดๆ

นั่งถามกับตัวเองว่า ถ้าต้องเครียดขนาดนี้
เลิกดีมั๊ย ... มันเหนื่อยเกินไปรึป่าว
เเต่ถ้าเลิก ชีวิตเรามันก็เเค่นี้ ถ้าพยายามจนถึงที่สุดเเล้ว
มันยังไม่ได้ มันก็ได้พยายามทำเเล้ว
ถ้าเลิกไปกลางทาง วันหลังคงต้องมานั่งเสียใจ
ที่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไป

เเต่ก็เหนื่อยจริงๆนะ
ก้เรามันก็คิดมากไม่เหมือนคนอื่นเค้า
คือ ก้มันอยากจะทำให้ได้ ต้องทำให้ได้
ถึงพยายามที่จะไม่กดดันตัวเองมันก็อดไม่ได้
เเล้วที่สำคัญ ... กลัว ว่าจะไม่ได้
เพราะรู้ตัวเองดีว่าไม่ใช่คนเก่ง เเต่สอบลองของ
ความรู้สึกตอนนี้ จะให้มั่นใจว่า น่าจะได้มันก้ได้
หรือจะให้คิดว่า คงไม่ได้ มันก้ได้อีกเเหละ

ตอนนี้ก้เลยกลายเป็นคนฟุ้งซ่านเต็มพิกัด
จนลืมไปแล้วว่า คำว่า ชีวิตที่"สนุก" มันสะกดยังไง
เเล้วก้คงจะเป็นเเบบนี้ไปอีกพักใหญ่ๆ

ช่วงนี้ก็เลยหาความสุขด้วยการ
จองตั๋วเครื่องบิน เเละที่พักที่ญี่ปุ่น...
ให้เพื่อน ฮ่าๆๆ อยากไปเองอยู่หรอกเเต่มะมีปัญญาเเล้ว

เพื่อนเป๊าที่ไม่ได้เจอกันถึง 5 ปี
กลับมาเจอกันวันที่ไปส่งนิมมี่ไปญี่ปุ่น
นิมมี่ได้ทุนไปญี่ปุ่น
เเฟนเป๊าก็ได้ทุนไปญี่ปุ่น
เเล้ววันที่นิมมี่หายตัวไป เค้าก็เลยได้คุยกะเป๊าอีกรอบ
กลายเป็นว่าตอนนี้เรากลายเป็นผู้ยุยงอย่างเป็นทางการ
ให้มันบินไปหาน้องเค้าที่ญี่ปุ่นปลายปีนี้
คริสมาสต์เลยอ่าๆๆๆ

แอบบอกกับตัวเองไว้เหมือนกันว่า
ถ้าอกหัก พลาดทุนนี้ เค้าจะไปดาร์มอกที่ญี่ปุ่นตอนคริสมาสต์
ดูเเล้ว เหมือนจะน่าไปเลยนะ ญี่ปุ่นตอนคริสมาสต์อ่ะ ...
เเต่ถ้าเดิมพันกันเเบบนี้ เค้ารออีกสองปีค่อยไป ก็ยังไม่สายน่อ...


힘 들 지 만 ....화 이 팅 !

ก่อนอื่น ... ตอรี่ไทยเปนไรง่า เจ๊งไปตั้งหลายวัน
เเค่ชั้นบ่นเบื่อๆจะหายตัวไปเเค่นี้ เซิฟเว่อพังเลยเรอะ
เว่อเเระกรู...

เห้อออออ อยู่ในช่วงเครียดเเระสับสนกะตัวเองมากมาย
มีช่วงดีอยู่วันสองวัน เเล้วก็เครียด เเล้ว
มะวานนี้ไปสอบโทอิค ก้รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย
พอวันนี้กรูเครียดอีกเเล้วอ่ะ -*-

ทำการบ้านตั้งเเต่เที่ยงถึงบ่ายสี่
นับวันไมยิ่งเรียนยิ่งโง่ฟระ ใกล้จะสอบอยู่เเล้ว
รู้สึกว่าตั้งเเต่ขึ้นบีสองมา ยังไม่มีอะไรเข้าหัวเลย
ได้นี่ลืมนั่น เเล้วตอนนี้ในห้องทุกคนพูดเกาเปนไฟเลย
กรูก้ยังฟังได้ เเต่วันไหนทำงานเยอะๆนี่หูหนวก
ฟังอะไรมะรู้เรื่องเลยเหอะ

วันนี้ตั้งใจจะอ่านทบทวน ก็ทำการบ้านล่อไป4ชั่วโมง
มะได้ทำไรกันพอดี เอาใบสมัครเรียนเกามาเปิดดู
ยิ่งเครียดหนักมัน งงๆ สับสนไปหมดเลยว่ะ
ตอนนี้เลยรู้สึกเหนื่อยมาก
ทั้งที่เหมือนจะยังไม่ได้เริ่มทำอะไรเลย เเต่เหนื่อยชิปเลยว่ะ
นี่ถ้าไปเรียนจิงๆ คงหนักกว่านี้อีกหลายเท่า

อาจจะเปนเพราะตอนนี้
อะไรๆมันก้วิ่งเข้ามาพร้อมๆกันหมดมั๊ง
ทั้งเรื่องเรียนตอนนี้ เรียนต่อ คอนน้อง งานอีก
เรื่องตั๋วก้เหมือนจะเรียบร้อย
เเต่ก้ยังต้องลุ้นที่อีกว่าจะได้ตรงไหน
อุส่าได้จองก่อนคนอื่น ถ้าได้ที่มะดี
จะจองก่อนเพื่อ....
เเล้วก้เสียดายที่ตรงนั้นอ่ะ มันมะมีจิงๆเหรอ

ยังไงกรูก้ว่ามันต้องเปิดว่ะ
เพียงเเต่มันมะขายเเค่นั้นเอง...ห่อย
เห้อออออออออกรู
มะไหร่จะหมดช่วงเวลานี้ซะที
------------------------
เปลี่ยนโหมด ... อัพเดทเรื่องนิมมี่ดีก่า
หลังจากที่ชีบินลัดฟ้าล่วงหน้าทุกคนไปเเดนปลาดิบ
สองวันเเรกก้ยังติดต่อกันได้อยู่ดีๆแล้สชีก้หายตัวไป
ทำเอาเพื่อนฝูงอยู่กันไม่สุข เพราะติดต่อชีไม่ได้
ที่อยู่ไม่มีเบอร์คนดูเเลก้ไม่รู้ ตายล่ะวา
ถ้าโดนจับไปขายจะตามไปช่วยกันได้มั๊ยวะ
คิดกันไปต่างๆนานาจนสุดท้ายชีก็ติดต่อกลับมา
บอกว่าคอมเสีย เเล้วที่สำคัญชีส่งรูปกลับมาให้ดู
น่าอิดเป็นที่สุดใช้ชีวิตเปน nihon jinได้เนียนมั่ก
เเถมได้เพื่อนใหม่เป็นเอฟทั้งสี่เเล้วชีก็กลายไป...
ซันไช่ไปในบัดดล....
จะบอกว่าเปน ซึคุชิ ก้จะดูน่ารักเกิน
เอายัยป้ายรถเมล์ไปจะกันนะเจ้ ฮ่าๆๆ
เเต่ถึงอย่างนั้นก้เหอะ เรื่องของเดสตินี่มันมะเข้าออกใครจิงๆ
มีเรื่องน่าเซอไพร้ส์ก่านั้นอีก 1 ในเพื่อนเจ้นั่นเเหละ
โอ้วมายก้อด เจ้เนี่ยเกิดมะกะดวงสุดๆเลยน๊า
ยังไงเค้าก้กะว่าปลายปีนี้อยากจะไปหาเจ้เหมือนกัน
ยังไงก้จะรอให้คอมเจ้ใช้ได้ซะที
เเล้วรีบๆเข้ามาอัพสเปซล่ะ

อยู่ในสภาวะเบื่อหน่าย ขอจรลีชั่วคราว


...


ไม่มีกำหนด

โล่งๆ ลอยๆ คืออาการตรูตอนนี้ว่ะ
เหมือนจะทำใจได้เเล้วนะ รู้สึกไม่เสียใจ
ไม่สนใจเเล้วว่าใครจะยังไง สรุปว่า
ไม่รับรู้อะไรด้วยเเล้ว ไงล่ะกรู เจ๋งป่ะเหอะๆ
ไม่อยากมีปัญหาก้เลิกยุ่งกะมันซะ ง่ายๆ

มะวานไปสนามบินมาถึงสองรอบ
ตอนเช้าไปส่งน้องรักกลับไปเรียน
นี่ยังตีกะมันอยู่ เรื่องไปเรียนนี่เเหละ
มันจะไปซัมเมอร์ที่เมกา สามเดือน น้องกรู --
เเต่ว่า ถ้าชั้นได้ทุนไปเรียนเกา ชั้นจะไปตั้งเเต่ต้นปี
... ปัญหาคือ...
ใครจะอยู่บ้านกะพ่อเเม่วะ
เเต่ก้นะ ผลยังมะออกมาทั้งคู่ก้ค่อยไปลุ้นกันอีกที
ดีไม่ดีก้ต้องอยู่ทั้งคู่เเหละ ฮ่าๆ

ตอนมืดก้ไปส่งนิมมี่ไปปอง เห็นเเล้วก็เริ่มเเบบ
ถ้าตอนชั้นไป จะเปนอารมณ์เเบบนี้รึป่าววะ
นิมมี่ร้องไห้ตาบวมปูด มะอยากไป
บอกว่าเหงา เเต่วันนี้เท่าที่เหนในเมว
ก้ดูเริงร่าดี เเต่ก้นะ คงจะเหงาจิงๆเเหละ
ต้องห่างจากเพื่อนผู้น่ารักอย่างพวกเราเนี่ย
ฮ่าๆๆ ไว้ปลายปีนี้จะไปหานะ
ตอนนี้ออกอาการโหยหา อยากไปปองว่ะ
ไปเที่ยวนะ อยากไปเที่ยวนานๆ เบื่อ

เรื่องทุนก็มะซีเรียสมากนะ ถ้าพลาดตัวนี้
ก้มีอีกตัวนึงเปนทุนภาษา 1 ปี เเต่ก้รอยื่นปีหน้า
ก้ชิวๆ ถึงเวลานั้นอาจจะไม่อยากไปเเล้วก้ได้
ตอนนี้ อยากไป ตัวเองเเล้วล่ะ
มะใช่เพราะน้อง เพราะฉะนั้น
จะไปเรียนที่ไหน มันก้ไม่ต่างกันเท่าไหร่

หลังจากเมื่อวันอาทิตย์ไปไหว้พระสงบจิตมาเเล้ว
ถึง 9 วัด  มันก้ทำให้ดีขึ้นเหมือนกันนะ
ดังนั้น ... วันนี้ เราจะออกไปไหว้พระอีก

ไปละ

ยังอยู่กับอารมณ์เเบบนี้อยู่ ...
คงเป็นอย่างนี้อีกนานจนกว่าจะผ่านพ้นช่วงนี้ไป
นู่นเเหละ ธันวาเลย กว่าจะประกาศผลสอบ
จริงๆตอนนี้เราควรจะนั่งใช้สมองอันน้อยนิด
กลั่นกรองเขียนเอสเสออกมาให้ดี
เเต่มันไม่สามารถจริงๆว่ะ คือความเครียดมันสะสม
ก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ จนอยากหาที่ระบาย

เมื่อวานนี้ได้ผลสอบโทอิคมาเเล้ว
ไม่ได้เลวร้ายเเบบที่กลัวตอนเเรก
เเต่ก็ไม่ได้ดีถึงขนาดที่จะสบายใจได้
เลยยังต้องอยู่ในสภาวะที่ลุ้นกันต่อไป
เอสเสที่มันยังคาราคาซังอยู่ก็ต้องเขนต่อไปให้เสร็จ
เเล้วก็รายละเอียดในใบสมัครอีกมากมาย
เวลาก็กระชั้นชิดเข้ามาเรื่อยๆ มันก็เลยยิ่งเครียดๆ

นั่งถามกับตัวเองว่า ถ้าต้องเครียดขนาดนี้
เลิกดีมั๊ย ... มันเหนื่อยเกินไปรึป่าว
เเต่ถ้าเลิก ชีวิตเรามันก็เเค่นี้ ถ้าพยายามจนถึงที่สุดเเล้ว
มันยังไม่ได้ มันก็ได้พยายามทำเเล้ว
ถ้าเลิกไปกลางทาง วันหลังคงต้องมานั่งเสียใจ
ที่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไป

เเต่ก็เหนื่อยจริงๆนะ
ก้เรามันก็คิดมากไม่เหมือนคนอื่นเค้า
คือ ก้มันอยากจะทำให้ได้ ต้องทำให้ได้
ถึงพยายามที่จะไม่กดดันตัวเองมันก็อดไม่ได้
เเล้วที่สำคัญ ... กลัว ว่าจะไม่ได้
เพราะรู้ตัวเองดีว่าไม่ใช่คนเก่ง เเต่สอบลองของ
ความรู้สึกตอนนี้ จะให้มั่นใจว่า น่าจะได้มันก้ได้
หรือจะให้คิดว่า คงไม่ได้ มันก้ได้อีกเเหละ

ตอนนี้ก้เลยกลายเป็นคนฟุ้งซ่านเต็มพิกัด
จนลืมไปแล้วว่า คำว่า ชีวิตที่"สนุก" มันสะกดยังไง
เเล้วก้คงจะเป็นเเบบนี้ไปอีกพักใหญ่ๆ

ช่วงนี้ก็เลยหาความสุขด้วยการ
จองตั๋วเครื่องบิน เเละที่พักที่ญี่ปุ่น...
ให้เพื่อน ฮ่าๆๆ อยากไปเองอยู่หรอกเเต่มะมีปัญญาเเล้ว

เพื่อนเป๊าที่ไม่ได้เจอกันถึง 5 ปี
กลับมาเจอกันวันที่ไปส่งนิมมี่ไปญี่ปุ่น
นิมมี่ได้ทุนไปญี่ปุ่น
เเฟนเป๊าก็ได้ทุนไปญี่ปุ่น
เเล้ววันที่นิมมี่หายตัวไป เค้าก็เลยได้คุยกะเป๊าอีกรอบ
กลายเป็นว่าตอนนี้เรากลายเป็นผู้ยุยงอย่างเป็นทางการ
ให้มันบินไปหาน้องเค้าที่ญี่ปุ่นปลายปีนี้
คริสมาสต์เลยอ่าๆๆๆ

แอบบอกกับตัวเองไว้เหมือนกันว่า
ถ้าอกหัก พลาดทุนนี้ เค้าจะไปดาร์มอกที่ญี่ปุ่นตอนคริสมาสต์
ดูเเล้ว เหมือนจะน่าไปเลยนะ ญี่ปุ่นตอนคริสมาสต์อ่ะ ...
เเต่ถ้าเดิมพันกันเเบบนี้ เค้ารออีกสองปีค่อยไป ก็ยังไม่สายน่อ...


힘 들 지 만 ....화 이 팅 !

ก่อนอื่น ... ตอรี่ไทยเปนไรง่า เจ๊งไปตั้งหลายวัน
เเค่ชั้นบ่นเบื่อๆจะหายตัวไปเเค่นี้ เซิฟเว่อพังเลยเรอะ
เว่อเเระกรู...

เห้อออออ อยู่ในช่วงเครียดเเระสับสนกะตัวเองมากมาย
มีช่วงดีอยู่วันสองวัน เเล้วก็เครียด เเล้ว
มะวานนี้ไปสอบโทอิค ก้รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย
พอวันนี้กรูเครียดอีกเเล้วอ่ะ -*-

ทำการบ้านตั้งเเต่เที่ยงถึงบ่ายสี่
นับวันไมยิ่งเรียนยิ่งโง่ฟระ ใกล้จะสอบอยู่เเล้ว
รู้สึกว่าตั้งเเต่ขึ้นบีสองมา ยังไม่มีอะไรเข้าหัวเลย
ได้นี่ลืมนั่น เเล้วตอนนี้ในห้องทุกคนพูดเกาเปนไฟเลย
กรูก้ยังฟังได้ เเต่วันไหนทำงานเยอะๆนี่หูหนวก
ฟังอะไรมะรู้เรื่องเลยเหอะ

วันนี้ตั้งใจจะอ่านทบทวน ก็ทำการบ้านล่อไป4ชั่วโมง
มะได้ทำไรกันพอดี เอาใบสมัครเรียนเกามาเปิดดู
ยิ่งเครียดหนักมัน งงๆ สับสนไปหมดเลยว่ะ
ตอนนี้เลยรู้สึกเหนื่อยมาก
ทั้งที่เหมือนจะยังไม่ได้เริ่มทำอะไรเลย เเต่เหนื่อยชิปเลยว่ะ
นี่ถ้าไปเรียนจิงๆ คงหนักกว่านี้อีกหลายเท่า

อาจจะเปนเพราะตอนนี้
อะไรๆมันก้วิ่งเข้ามาพร้อมๆกันหมดมั๊ง
ทั้งเรื่องเรียนตอนนี้ เรียนต่อ คอนน้อง งานอีก
เรื่องตั๋วก้เหมือนจะเรียบร้อย
เเต่ก้ยังต้องลุ้นที่อีกว่าจะได้ตรงไหน
อุส่าได้จองก่อนคนอื่น ถ้าได้ที่มะดี
จะจองก่อนเพื่อ....
เเล้วก้เสียดายที่ตรงนั้นอ่ะ มันมะมีจิงๆเหรอ

ยังไงกรูก้ว่ามันต้องเปิดว่ะ
เพียงเเต่มันมะขายเเค่นั้นเอง...ห่อย
เห้อออออออออกรู
มะไหร่จะหมดช่วงเวลานี้ซะที
------------------------
เปลี่ยนโหมด ... อัพเดทเรื่องนิมมี่ดีก่า
หลังจากที่ชีบินลัดฟ้าล่วงหน้าทุกคนไปเเดนปลาดิบ
สองวันเเรกก้ยังติดต่อกันได้อยู่ดีๆแล้สชีก้หายตัวไป
ทำเอาเพื่อนฝูงอยู่กันไม่สุข เพราะติดต่อชีไม่ได้
ที่อยู่ไม่มีเบอร์คนดูเเลก้ไม่รู้ ตายล่ะวา
ถ้าโดนจับไปขายจะตามไปช่วยกันได้มั๊ยวะ
คิดกันไปต่างๆนานาจนสุดท้ายชีก็ติดต่อกลับมา
บอกว่าคอมเสีย เเล้วที่สำคัญชีส่งรูปกลับมาให้ดู
น่าอิดเป็นที่สุดใช้ชีวิตเปน nihon jinได้เนียนมั่ก
เเถมได้เพื่อนใหม่เป็นเอฟทั้งสี่เเล้วชีก็กลายไป...
ซันไช่ไปในบัดดล....
จะบอกว่าเปน ซึคุชิ ก้จะดูน่ารักเกิน
เอายัยป้ายรถเมล์ไปจะกันนะเจ้ ฮ่าๆๆ
เเต่ถึงอย่างนั้นก้เหอะ เรื่องของเดสตินี่มันมะเข้าออกใครจิงๆ
มีเรื่องน่าเซอไพร้ส์ก่านั้นอีก 1 ในเพื่อนเจ้นั่นเเหละ
โอ้วมายก้อด เจ้เนี่ยเกิดมะกะดวงสุดๆเลยน๊า
ยังไงเค้าก้กะว่าปลายปีนี้อยากจะไปหาเจ้เหมือนกัน
ยังไงก้จะรอให้คอมเจ้ใช้ได้ซะที
เเล้วรีบๆเข้ามาอัพสเปซล่ะ

อยู่ในสภาวะเบื่อหน่าย ขอจรลีชั่วคราว


...


ไม่มีกำหนด

โล่งๆ ลอยๆ คืออาการตรูตอนนี้ว่ะ
เหมือนจะทำใจได้เเล้วนะ รู้สึกไม่เสียใจ
ไม่สนใจเเล้วว่าใครจะยังไง สรุปว่า
ไม่รับรู้อะไรด้วยเเล้ว ไงล่ะกรู เจ๋งป่ะเหอะๆ
ไม่อยากมีปัญหาก้เลิกยุ่งกะมันซะ ง่ายๆ

มะวานไปสนามบินมาถึงสองรอบ
ตอนเช้าไปส่งน้องรักกลับไปเรียน
นี่ยังตีกะมันอยู่ เรื่องไปเรียนนี่เเหละ
มันจะไปซัมเมอร์ที่เมกา สามเดือน น้องกรู --
เเต่ว่า ถ้าชั้นได้ทุนไปเรียนเกา ชั้นจะไปตั้งเเต่ต้นปี
... ปัญหาคือ...
ใครจะอยู่บ้านกะพ่อเเม่วะ
เเต่ก้นะ ผลยังมะออกมาทั้งคู่ก้ค่อยไปลุ้นกันอีกที
ดีไม่ดีก้ต้องอยู่ทั้งคู่เเหละ ฮ่าๆ

ตอนมืดก้ไปส่งนิมมี่ไปปอง เห็นเเล้วก็เริ่มเเบบ
ถ้าตอนชั้นไป จะเปนอารมณ์เเบบนี้รึป่าววะ
นิมมี่ร้องไห้ตาบวมปูด มะอยากไป
บอกว่าเหงา เเต่วันนี้เท่าที่เหนในเมว
ก้ดูเริงร่าดี เเต่ก้นะ คงจะเหงาจิงๆเเหละ
ต้องห่างจากเพื่อนผู้น่ารักอย่างพวกเราเนี่ย
ฮ่าๆๆ ไว้ปลายปีนี้จะไปหานะ
ตอนนี้ออกอาการโหยหา อยากไปปองว่ะ
ไปเที่ยวนะ อยากไปเที่ยวนานๆ เบื่อ

เรื่องทุนก็มะซีเรียสมากนะ ถ้าพลาดตัวนี้
ก้มีอีกตัวนึงเปนทุนภาษา 1 ปี เเต่ก้รอยื่นปีหน้า
ก้ชิวๆ ถึงเวลานั้นอาจจะไม่อยากไปเเล้วก้ได้
ตอนนี้ อยากไป ตัวเองเเล้วล่ะ
มะใช่เพราะน้อง เพราะฉะนั้น
จะไปเรียนที่ไหน มันก้ไม่ต่างกันเท่าไหร่

หลังจากเมื่อวันอาทิตย์ไปไหว้พระสงบจิตมาเเล้ว
ถึง 9 วัด  มันก้ทำให้ดีขึ้นเหมือนกันนะ
ดังนั้น ... วันนี้ เราจะออกไปไหว้พระอีก

ไปละ

ช่วงนี้ว่างเว้นจากการอัพไดไปหลายวัน
เพราะว่า มะว่าง(จิงเหรอ)
  หึหึ เหมือนจะว่างเเต่ก็ไม่เชิง มะรู้ว่ะ อย่างมะคืน
ก็หลับคาการบ้าน ยังทำไม่เสดเลย
เด่วต้องเอาขึ้นมาทำระหว่างทำงานอีก เหอะๆ
วันอาทิตย์ ออกไปไหว้พระเก้าวัด เผื่อจะมีอะไรดีๆตามมา
ไว้พระหวังผลเจรงเลยกรู ก็ช่วงนี้ไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่
ถึงมันจะดูเหมือนเปนเรื่องที่ไม่สำคัญ
เเต่มันก็มีผลกะจิตใจเเระร่างกายชั้นอย่างมากมาย
ณ ตอนนี้ ชั้นยังคงสภาพเปนผักต้มอยู่
ตารางงานน้องก้คึกคักเหมือนเดิม
เเต่ไหงชั้นมะมีอารมณ์จะคึกด้วยก็ไม่รู้
ความรักที่เคยมีมันลดน้อยลงไปแล้วอย่างนั้น?
หรือผลกระทบข้างเคียงจากเรื่องอื่นๆ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะ
ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้

วันก่อนถึงกะนอนร้องไห้ตาบวมปูด
ความรู้สึกลึกๆ มันก็บอกว่า
ไม่อยากเลิก ไม่อยากหยุด
  เเต่ จิตใจมันก็บังคับกันไม่ได้
ชั้นมันเปนคนงี่เง่าเเบบนี้
พอมีอะไรมากระทบจิตใจ
ถึงน้องจะไม่เกี่ยวอะไรด้วย
เเต่มันก้เป็นเรื่องที่เกี่ยวกะน้องนี่นะ
พยายามทำความรู้สึกตัวเองให้เหมือนเดิมอยู่
  เเต่ มันก็เหมือนต่อต้านอยู่ลึกๆอ่ะ
ไม่อยากดูรูปไม่อยากดูคลิป
ไม่อยากรับรู้อะไรเกี่ยวกะทงบังเลย
เเต่ชั้นคิดถึงน้องมากนะ บ้าไม๊กรู...

เมื่อวานก็มีข่าวคอนเสิร์ตเดือนสิบมาอีก ...
ไม่ต้องคิดมากเลย งานนี้ชั้นไม่ไปเเน่ๆอ่ะ
ไม่อยากเลย ทั้งที่เป็นเมื่อก่อน คงดิ้นพราดๆ
จะไปให้ได้ เเต่ตอนนี้ สงบนิ่งมากอ่ะ
หรือเพราะรู้ตัวเองว่าไปไม่ได้ ...ไม่หรอก
เเต่ก่อน ถึงรู้ว่าไปไม่ได้ เเต่ก็จะต้องหาทางไปจนได้เเหละ
มันเป็นเรื่องของความรู้สึกจริงๆนะ
ชั้นก็อยากหายจากอาการเเบบนี้ในเร็ววัน มันเเย่...
ถ้าไม่ต้องการ ไม่คิดถึง คงจะตัดไปได้ง่ายๆ
  เหมือนครั้งนึงที่เคยหันหลังให้อ้วนมาเเล้ว
เเต่กะน้อง ชั้นยังรู้สึก "รัก" อยู่มาก
อาจจะเป็นเพราะว่า ชั้นมีความทรงจำดีๆมากมาย
กับทั้งห้าคน มันก็เลยยังรู้สึกดีๆด้วยอยู่

จิงๆตอนนี้ก็มีความรู้สึกอยากไปเจอนะ
งานวันที่ 22 นี้ เเต่ ...
มันก็มีเหตุผลหลายๆอย่างที่ไปไม่ได้
  เเละ ไม่ควรไป ถ้าได้ไป เราคงแฮปปี้มากๆ เหมือนกันอ่ะ
  ไม่อยากจะคิด เพราะทุกครั้งที่คิด
มันก็จะเป็นเหมือนการบิวท์ตัวเอง
เเละก็ลงท้ายด้วยการจองตั๋วเครื่องบินง่ายๆซะงั้น --

เวลานี้ๆ เด็กๆคงอยู่บนเครื่อง น่าจะถึงตอนค่ำๆรึป่าวนะ
  ไปที่นู่น จากเกาหลีใช้เวลากี่ชั่วโมง
ตลกดีเหมือนกัน สุดท้ายก็ได้ไปกันจริงๆด้วย
เเต่ไปเร็วกว่าที่ชั้นคาดเดาไว้เยอะเลยว่ะ
กรูเก็บเงินไม่ทัน -- อด เเต่ถ้ามีเงิน
ชั้นยังจะไปเหรอในเมื่อตอนนี้
ความรู้สึกมันเป็นเเบบนี้ไปเเล้ว
ไม่ได้อยากเป็นเเบบนี้เลยให้ตาย
  เเต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงตัดความรู้สึกเเบบนี้ไม่ได้ ไม่ดีเลยอ่ะ

เเทรกข่าวด่วน!.... ง๊า
จะดีใจหรือเสียใจดีวะเนี่ย
คอนที่อยากทำไม่ได้ทำ คอนที่ ... เหมือนจะมะอยากทำ
  มีเเววว่าจะได้ทำซะงั้น เหอๆๆๆ
เห้ออออออออออออออออออออออออออออออออ

ยังอยู่กับอารมณ์เเบบนี้อยู่ ...
คงเป็นอย่างนี้อีกนานจนกว่าจะผ่านพ้นช่วงนี้ไป
นู่นเเหละ ธันวาเลย กว่าจะประกาศผลสอบ
จริงๆตอนนี้เราควรจะนั่งใช้สมองอันน้อยนิด
กลั่นกรองเขียนเอสเสออกมาให้ดี
เเต่มันไม่สามารถจริงๆว่ะ คือความเครียดมันสะสม
ก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ จนอยากหาที่ระบาย

เมื่อวานนี้ได้ผลสอบโทอิคมาเเล้ว
ไม่ได้เลวร้ายเเบบที่กลัวตอนเเรก
เเต่ก็ไม่ได้ดีถึงขนาดที่จะสบายใจได้
เลยยังต้องอยู่ในสภาวะที่ลุ้นกันต่อไป
เอสเสที่มันยังคาราคาซังอยู่ก็ต้องเขนต่อไปให้เสร็จ
เเล้วก็รายละเอียดในใบสมัครอีกมากมาย
เวลาก็กระชั้นชิดเข้ามาเรื่อยๆ มันก็เลยยิ่งเครียดๆ

นั่งถามกับตัวเองว่า ถ้าต้องเครียดขนาดนี้
เลิกดีมั๊ย ... มันเหนื่อยเกินไปรึป่าว
เเต่ถ้าเลิก ชีวิตเรามันก็เเค่นี้ ถ้าพยายามจนถึงที่สุดเเล้ว
มันยังไม่ได้ มันก็ได้พยายามทำเเล้ว
ถ้าเลิกไปกลางทาง วันหลังคงต้องมานั่งเสียใจ
ที่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไป

เเต่ก็เหนื่อยจริงๆนะ
ก้เรามันก็คิดมากไม่เหมือนคนอื่นเค้า
คือ ก้มันอยากจะทำให้ได้ ต้องทำให้ได้
ถึงพยายามที่จะไม่กดดันตัวเองมันก็อดไม่ได้
เเล้วที่สำคัญ ... กลัว ว่าจะไม่ได้
เพราะรู้ตัวเองดีว่าไม่ใช่คนเก่ง เเต่สอบลองของ
ความรู้สึกตอนนี้ จะให้มั่นใจว่า น่าจะได้มันก้ได้
หรือจะให้คิดว่า คงไม่ได้ มันก้ได้อีกเเหละ

ตอนนี้ก้เลยกลายเป็นคนฟุ้งซ่านเต็มพิกัด
จนลืมไปแล้วว่า คำว่า ชีวิตที่"สนุก" มันสะกดยังไง
เเล้วก้คงจะเป็นเเบบนี้ไปอีกพักใหญ่ๆ

ช่วงนี้ก็เลยหาความสุขด้วยการ
จองตั๋วเครื่องบิน เเละที่พักที่ญี่ปุ่น...
ให้เพื่อน ฮ่าๆๆ อยากไปเองอยู่หรอกเเต่มะมีปัญญาเเล้ว

เพื่อนเป๊าที่ไม่ได้เจอกันถึง 5 ปี
กลับมาเจอกันวันที่ไปส่งนิมมี่ไปญี่ปุ่น
นิมมี่ได้ทุนไปญี่ปุ่น
เเฟนเป๊าก็ได้ทุนไปญี่ปุ่น
เเล้ววันที่นิมมี่หายตัวไป เค้าก็เลยได้คุยกะเป๊าอีกรอบ
กลายเป็นว่าตอนนี้เรากลายเป็นผู้ยุยงอย่างเป็นทางการ
ให้มันบินไปหาน้องเค้าที่ญี่ปุ่นปลายปีนี้
คริสมาสต์เลยอ่าๆๆๆ

แอบบอกกับตัวเองไว้เหมือนกันว่า
ถ้าอกหัก พลาดทุนนี้ เค้าจะไปดาร์มอกที่ญี่ปุ่นตอนคริสมาสต์
ดูเเล้ว เหมือนจะน่าไปเลยนะ ญี่ปุ่นตอนคริสมาสต์อ่ะ ...
เเต่ถ้าเดิมพันกันเเบบนี้ เค้ารออีกสองปีค่อยไป ก็ยังไม่สายน่อ...


힘 들 지 만 ....화 이 팅 !

ก่อนอื่น ... ตอรี่ไทยเปนไรง่า เจ๊งไปตั้งหลายวัน
เเค่ชั้นบ่นเบื่อๆจะหายตัวไปเเค่นี้ เซิฟเว่อพังเลยเรอะ
เว่อเเระกรู...

เห้อออออ อยู่ในช่วงเครียดเเระสับสนกะตัวเองมากมาย
มีช่วงดีอยู่วันสองวัน เเล้วก็เครียด เเล้ว
มะวานนี้ไปสอบโทอิค ก้รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย
พอวันนี้กรูเครียดอีกเเล้วอ่ะ -*-

ทำการบ้านตั้งเเต่เที่ยงถึงบ่ายสี่
นับวันไมยิ่งเรียนยิ่งโง่ฟระ ใกล้จะสอบอยู่เเล้ว
รู้สึกว่าตั้งเเต่ขึ้นบีสองมา ยังไม่มีอะไรเข้าหัวเลย
ได้นี่ลืมนั่น เเล้วตอนนี้ในห้องทุกคนพูดเกาเปนไฟเลย
กรูก้ยังฟังได้ เเต่วันไหนทำงานเยอะๆนี่หูหนวก
ฟังอะไรมะรู้เรื่องเลยเหอะ

วันนี้ตั้งใจจะอ่านทบทวน ก็ทำการบ้านล่อไป4ชั่วโมง
มะได้ทำไรกันพอดี เอาใบสมัครเรียนเกามาเปิดดู
ยิ่งเครียดหนักมัน งงๆ สับสนไปหมดเลยว่ะ
ตอนนี้เลยรู้สึกเหนื่อยมาก
ทั้งที่เหมือนจะยังไม่ได้เริ่มทำอะไรเลย เเต่เหนื่อยชิปเลยว่ะ
นี่ถ้าไปเรียนจิงๆ คงหนักกว่านี้อีกหลายเท่า

อาจจะเปนเพราะตอนนี้
อะไรๆมันก้วิ่งเข้ามาพร้อมๆกันหมดมั๊ง
ทั้งเรื่องเรียนตอนนี้ เรียนต่อ คอนน้อง งานอีก
เรื่องตั๋วก้เหมือนจะเรียบร้อย
เเต่ก้ยังต้องลุ้นที่อีกว่าจะได้ตรงไหน
อุส่าได้จองก่อนคนอื่น ถ้าได้ที่มะดี
จะจองก่อนเพื่อ....
เเล้วก้เสียดายที่ตรงนั้นอ่ะ มันมะมีจิงๆเหรอ

ยังไงกรูก้ว่ามันต้องเปิดว่ะ
เพียงเเต่มันมะขายเเค่นั้นเอง...ห่อย
เห้อออออออออกรู
มะไหร่จะหมดช่วงเวลานี้ซะที
------------------------
เปลี่ยนโหมด ... อัพเดทเรื่องนิมมี่ดีก่า
หลังจากที่ชีบินลัดฟ้าล่วงหน้าทุกคนไปเเดนปลาดิบ
สองวันเเรกก้ยังติดต่อกันได้อยู่ดีๆแล้สชีก้หายตัวไป
ทำเอาเพื่อนฝูงอยู่กันไม่สุข เพราะติดต่อชีไม่ได้
ที่อยู่ไม่มีเบอร์คนดูเเลก้ไม่รู้ ตายล่ะวา
ถ้าโดนจับไปขายจะตามไปช่วยกันได้มั๊ยวะ
คิดกันไปต่างๆนานาจนสุดท้ายชีก็ติดต่อกลับมา
บอกว่าคอมเสีย เเล้วที่สำคัญชีส่งรูปกลับมาให้ดู
น่าอิดเป็นที่สุดใช้ชีวิตเปน nihon jinได้เนียนมั่ก
เเถมได้เพื่อนใหม่เป็นเอฟทั้งสี่เเล้วชีก็กลายไป...
ซันไช่ไปในบัดดล....
จะบอกว่าเปน ซึคุชิ ก้จะดูน่ารักเกิน
เอายัยป้ายรถเมล์ไปจะกันนะเจ้ ฮ่าๆๆ
เเต่ถึงอย่างนั้นก้เหอะ เรื่องของเดสตินี่มันมะเข้าออกใครจิงๆ
มีเรื่องน่าเซอไพร้ส์ก่านั้นอีก 1 ในเพื่อนเจ้นั่นเเหละ
โอ้วมายก้อด เจ้เนี่ยเกิดมะกะดวงสุดๆเลยน๊า
ยังไงเค้าก้กะว่าปลายปีนี้อยากจะไปหาเจ้เหมือนกัน
ยังไงก้จะรอให้คอมเจ้ใช้ได้ซะที
เเล้วรีบๆเข้ามาอัพสเปซล่ะ

อยู่ในสภาวะเบื่อหน่าย ขอจรลีชั่วคราว


...


ไม่มีกำหนด

โล่งๆ ลอยๆ คืออาการตรูตอนนี้ว่ะ
เหมือนจะทำใจได้เเล้วนะ รู้สึกไม่เสียใจ
ไม่สนใจเเล้วว่าใครจะยังไง สรุปว่า
ไม่รับรู้อะไรด้วยเเล้ว ไงล่ะกรู เจ๋งป่ะเหอะๆ
ไม่อยากมีปัญหาก้เลิกยุ่งกะมันซะ ง่ายๆ

มะวานไปสนามบินมาถึงสองรอบ
ตอนเช้าไปส่งน้องรักกลับไปเรียน
นี่ยังตีกะมันอยู่ เรื่องไปเรียนนี่เเหละ
มันจะไปซัมเมอร์ที่เมกา สามเดือน น้องกรู --
เเต่ว่า ถ้าชั้นได้ทุนไปเรียนเกา ชั้นจะไปตั้งเเต่ต้นปี
... ปัญหาคือ...
ใครจะอยู่บ้านกะพ่อเเม่วะ
เเต่ก้นะ ผลยังมะออกมาทั้งคู่ก้ค่อยไปลุ้นกันอีกที
ดีไม่ดีก้ต้องอยู่ทั้งคู่เเหละ ฮ่าๆ

ตอนมืดก้ไปส่งนิมมี่ไปปอง เห็นเเล้วก็เริ่มเเบบ
ถ้าตอนชั้นไป จะเปนอารมณ์เเบบนี้รึป่าววะ
นิมมี่ร้องไห้ตาบวมปูด มะอยากไป
บอกว่าเหงา เเต่วันนี้เท่าที่เหนในเมว
ก้ดูเริงร่าดี เเต่ก้นะ คงจะเหงาจิงๆเเหละ
ต้องห่างจากเพื่อนผู้น่ารักอย่างพวกเราเนี่ย
ฮ่าๆๆ ไว้ปลายปีนี้จะไปหานะ
ตอนนี้ออกอาการโหยหา อยากไปปองว่ะ
ไปเที่ยวนะ อยากไปเที่ยวนานๆ เบื่อ

เรื่องทุนก็มะซีเรียสมากนะ ถ้าพลาดตัวนี้
ก้มีอีกตัวนึงเปนทุนภาษา 1 ปี เเต่ก้รอยื่นปีหน้า
ก้ชิวๆ ถึงเวลานั้นอาจจะไม่อยากไปเเล้วก้ได้
ตอนนี้ อยากไป ตัวเองเเล้วล่ะ
มะใช่เพราะน้อง เพราะฉะนั้น
จะไปเรียนที่ไหน มันก้ไม่ต่างกันเท่าไหร่

หลังจากเมื่อวันอาทิตย์ไปไหว้พระสงบจิตมาเเล้ว
ถึง 9 วัด  มันก้ทำให้ดีขึ้นเหมือนกันนะ
ดังนั้น ... วันนี้ เราจะออกไปไหว้พระอีก

ไปละ

ช่วงนี้ว่างเว้นจากการอัพไดไปหลายวัน
เพราะว่า มะว่าง(จิงเหรอ)
  หึหึ เหมือนจะว่างเเต่ก็ไม่เชิง มะรู้ว่ะ อย่างมะคืน
ก็หลับคาการบ้าน ยังทำไม่เสดเลย
เด่วต้องเอาขึ้นมาทำระหว่างทำงานอีก เหอะๆ
วันอาทิตย์ ออกไปไหว้พระเก้าวัด เผื่อจะมีอะไรดีๆตามมา
ไว้พระหวังผลเจรงเลยกรู ก็ช่วงนี้ไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่
ถึงมันจะดูเหมือนเปนเรื่องที่ไม่สำคัญ
เเต่มันก็มีผลกะจิตใจเเระร่างกายชั้นอย่างมากมาย
ณ ตอนนี้ ชั้นยังคงสภาพเปนผักต้มอยู่
ตารางงานน้องก้คึกคักเหมือนเดิม
เเต่ไหงชั้นมะมีอารมณ์จะคึกด้วยก็ไม่รู้
ความรักที่เคยมีมันลดน้อยลงไปแล้วอย่างนั้น?
หรือผลกระทบข้างเคียงจากเรื่องอื่นๆ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะ
ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้

วันก่อนถึงกะนอนร้องไห้ตาบวมปูด
ความรู้สึกลึกๆ มันก็บอกว่า
ไม่อยากเลิก ไม่อยากหยุด
  เเต่ จิตใจมันก็บังคับกันไม่ได้
ชั้นมันเปนคนงี�