Storythai

ยังอยู่กับอารมณ์เเบบนี้อยู่ ...
คงเป็นอย่างนี้อีกนานจนกว่าจะผ่านพ้นช่วงนี้ไป
นู่นเเหละ ธันวาเลย กว่าจะประกาศผลสอบ
จริงๆตอนนี้เราควรจะนั่งใช้สมองอันน้อยนิด
กลั่นกรองเขียนเอสเสออกมาให้ดี
เเต่มันไม่สามารถจริงๆว่ะ คือความเครียดมันสะสม
ก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ จนอยากหาที่ระบาย

เมื่อวานนี้ได้ผลสอบโทอิคมาเเล้ว
ไม่ได้เลวร้ายเเบบที่กลัวตอนเเรก
เเต่ก็ไม่ได้ดีถึงขนาดที่จะสบายใจได้
เลยยังต้องอยู่ในสภาวะที่ลุ้นกันต่อไป
เอสเสที่มันยังคาราคาซังอยู่ก็ต้องเขนต่อไปให้เสร็จ
เเล้วก็รายละเอียดในใบสมัครอีกมากมาย
เวลาก็กระชั้นชิดเข้ามาเรื่อยๆ มันก็เลยยิ่งเครียดๆ

นั่งถามกับตัวเองว่า ถ้าต้องเครียดขนาดนี้
เลิกดีมั๊ย ... มันเหนื่อยเกินไปรึป่าว
เเต่ถ้าเลิก ชีวิตเรามันก็เเค่นี้ ถ้าพยายามจนถึงที่สุดเเล้ว
มันยังไม่ได้ มันก็ได้พยายามทำเเล้ว
ถ้าเลิกไปกลางทาง วันหลังคงต้องมานั่งเสียใจ
ที่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไป

เเต่ก็เหนื่อยจริงๆนะ
ก้เรามันก็คิดมากไม่เหมือนคนอื่นเค้า
คือ ก้มันอยากจะทำให้ได้ ต้องทำให้ได้
ถึงพยายามที่จะไม่กดดันตัวเองมันก็อดไม่ได้
เเล้วที่สำคัญ ... กลัว ว่าจะไม่ได้
เพราะรู้ตัวเองดีว่าไม่ใช่คนเก่ง เเต่สอบลองของ
ความรู้สึกตอนนี้ จะให้มั่นใจว่า น่าจะได้มันก้ได้
หรือจะให้คิดว่า คงไม่ได้ มันก้ได้อีกเเหละ

ตอนนี้ก้เลยกลายเป็นคนฟุ้งซ่านเต็มพิกัด
จนลืมไปแล้วว่า คำว่า ชีวิตที่"สนุก" มันสะกดยังไง
เเล้วก้คงจะเป็นเเบบนี้ไปอีกพักใหญ่ๆ

ช่วงนี้ก็เลยหาความสุขด้วยการ
จองตั๋วเครื่องบิน เเละที่พักที่ญี่ปุ่น...
ให้เพื่อน ฮ่าๆๆ อยากไปเองอยู่หรอกเเต่มะมีปัญญาเเล้ว

เพื่อนเป๊าที่ไม่ได้เจอกันถึง 5 ปี
กลับมาเจอกันวันที่ไปส่งนิมมี่ไปญี่ปุ่น
นิมมี่ได้ทุนไปญี่ปุ่น
เเฟนเป๊าก็ได้ทุนไปญี่ปุ่น
เเล้ววันที่นิมมี่หายตัวไป เค้าก็เลยได้คุยกะเป๊าอีกรอบ
กลายเป็นว่าตอนนี้เรากลายเป็นผู้ยุยงอย่างเป็นทางการ
ให้มันบินไปหาน้องเค้าที่ญี่ปุ่นปลายปีนี้
คริสมาสต์เลยอ่าๆๆๆ

แอบบอกกับตัวเองไว้เหมือนกันว่า
ถ้าอกหัก พลาดทุนนี้ เค้าจะไปดาร์มอกที่ญี่ปุ่นตอนคริสมาสต์
ดูเเล้ว เหมือนจะน่าไปเลยนะ ญี่ปุ่นตอนคริสมาสต์อ่ะ ...
เเต่ถ้าเดิมพันกันเเบบนี้ เค้ารออีกสองปีค่อยไป ก็ยังไม่สายน่อ...


힘 들 지 만 ....화 이 팅 !